આપણાથી થાય એની એ જ ભૂલ!

રોજ બનવાનું અહીં એપ્રિલફૂલ!

જીન્દગીનો સાવ સીધો એક રુલ!

જે કશું આવી મળે, એ કર કબૂલ!

છેવટે ખિસકોલીને સમજાઈ ગ્યું;

પીઠ પર રેતી ભર્યે ના થાય પૂલ!

એક પળમાં પાઠ શીખવી દે બધા;

સહુથી ચડિયાતી અનુભવની જ સ્કૂલ!

આ રમતમાં એ ઘણો માહેર છે;

જીવવાનું થાય ત્યારે શ્વાાસ ગુલ!

"પાર્થ" કંઈ કહેવા મથો એવે સમે;

જો ગઝલ સર્જાય તો પૈસા વસૂલ!

: હિમલ પંડ્યા 

ઓગળીને!

કે બળીને!

આપણે જઈશું અહીંથી,

એક સપનું થઈ, ફળીને!

એકલો થઈ જાઉં મેળામાં ય હું તો;

ને નજર શોધે તને ટોળે વળીને!

છે પથારીવશ, પરંતુ એક ઈચ્છા છે હજુ યે,

જે પુરાવે છે હયાતી રોજ થોડું સળવળીને! 

અેક ડગલું પણ ભરાશે ત્યાં જ વહેતી થઈ જવાની લાખ વાતો!

પણ બધી યે વાત કાઢી નાખ બીજા કાનમાંથી, સાંભળીને!

થાય એવું કે હવે હું પાંખ ફફડાવી, ઊડીને ક્યાંક નીકળી જાઉં આઘે!

થાય એવું પણ પછી કે શું કરીશું આ મજાના પિંજરેથી નીકળીને?

છો અહીં દુઃખ-દર્દ-પીડા કે ઉદાસી-આંસુઓ-અવહેલના હો!

પણ ઘણું એવું છે જેને કારણે જીવાય છે સઘળું ગળીને!

ખૂબ સ્હેલું છે નીકળવું પણ જો ત્યાં ફાવે નહિ તો?

આવવા મળશે ખરું ત્યાંથી ફરી પાછા વળીને?

પામવાનું, જે નવું પામી શકાતું;

ને ઉતારી ફેંકવાની કાંચળીને!

  

આપણે ઝરણાંની માફક;

વહી જવાનું ખળખળીને!

રહી જવાનું,

ઝળહળીને!

: હિમલ પંડ્યા

ગઝલ પિરામિડ

એક જણમાં જીવવાનું આકરું લાગ્યા કરે!

ને સ્મરણમાં જીવવાનું આકરું લાગ્યા કરે!

આખરે તો બાણશૈયા પર સુવાનું ભાગ્યમાં મારા રહ્યું!

ભીષ્મ માફક રોજ પ્રણમાં જીવવાનું આકરું લાગ્યા કરે!

શ્વાસના હરણાં ઘણું દોડી, તરસથી ટળવળીને હાંફતા ઊભા અહીં;

આટલા ભેંકાર,સૂના સાવ રણમાં જીવવાનું આકરું લાગ્યા કરે!

"પાર્થ" અંતે ભૂલવાનો હોય છે ભૂતકાળને એવું સ્વીકારી ચાલવાનું હોય પણ;

હાથથી સરકી અને નીકળી ગઈ એ એક ક્ષણમાં જીવવાનું આકરું લાગ્યા કરે!

: હિમલ પંડ્યા "પાર્થ"

બસ, ઊગવાનું ને ઢળવાનું!

આપણે અંતે ઓગળવાનું!

તમે કહો છો ઝળહળ જેને;

એ તો છે કેવળ બળવાનું!

ઈચ્છાનો જો વેશ લીધો ત્યાં,

ભાગે આવ્યું ટળવળવાનું!

સુખની રોટી અેક ન પામો;

જીવતર ઓરીને દળવાનું!

એ ઈશ્વરની વાત જવા દો;

એને ફાવે છે છળવાનું! 

મોડું મોડું, પણ શીખી ગ્યા;

ભૂલી જાવાનું, ગળવાનું! 

શ્વાસના ધણને બુચકારી લ્યો!

ટાણું છે પાછા વળવાનું!

: હિમલ પંડ્યા

એક સોદો સાવ સસ્તો થઈ ગયો!

દિલ ધરી દીધું, ને રસ્તો થઈ ગયો! 

આંસુઓ ઝૂલ્યા'તા જ્યાં તોરણ બની,

એ જ ચ્હેરો આજ હસતો થઈ ગયો!

જો, સમય છિનવી જવા આવ્યો હતો;

પણ એ પળમાં હાથ ઘસતો થઈ ગયો!

ખૂબ હું ભટક્યો હતો, પણ આખરે-

એમના હૈયામાં વસતો થઈ ગયો! 

એમણે પૂછ્યું, થયો આ પ્રેમ કાં? 

મેં કહ્યું, એમ જ અમસ્તો થઈ ગયો!

: હિમલ પંડ્યા 

દુ:ખતી'તી એ રગને દબાવી દીધી!

એમણે પણ અસલિયત બતાવી દીધી!

સાથ ચાલ્યા,તો ચાલ્યા'તા મતલબ સુધી:

એ પછી ઓળખાણો ફગાવી દીધી!

ક્રુર થઈને ગળું મેં ય ઘોંટી દીધું!

એક ઈચ્છાને એમ જ પતાવી દીધી!

જીતવાથી મળી જાય સઘળું પરત;

આખરી બાજી એથી લગાવી દીધી!

જીંદગીએ સતત એમ જોયા કર્યુ;

આપણે એને જાણે ફસાવી દીધી!

શ્વાસ આંકી ગયા અેક રેખા અહીં,

હદ હતી, પણ અમે એ વટાવી દીધી!

: હિમલ પંડ્યા 

(ગઝલને પ્રાણવાયુ સાથે સરખાવનાર કવિ મનોજ ખંડેરિયાના સ્મરણ અને વંદન સાથે એક રચના)

મેં ઘણી વાર એ વિચાર્યું છે;

કે વિચારીને કોણ ફાવ્યું છે?

ક્યાં સમય પાસે કાંઈ માંગ્યું છે?

ભાગમાં આવ્યું એ સ્વીકાર્યું છે;

આંગળી ઝાલી કોઈની ચાલ્યા!

એટલે આટલે અવાયું છે;

દોસ્તોના ખભા મળ્યા એથી,

મન મૂકીને રડી શકાયું છે;

કાંકરા નાખતા રહ્યા લોકો!

તળ એ કારણથી ઊંચું આવ્યું છે;

આંકવું મૂલ્ય એનું રહેવા દો!

પોત છે શબ્દનું, સવાયું છે;

એ જીવાડે છે રોજ આપણને,

આ ગઝલ છે કે પ્રાણવાયુ છે?

દાદની બહુ અપેક્ષા ના રાખો;

આ બધું પહેલા પણ લખાયું છે.

: હિમલ પંડ્યા