હવે થાકી-હારીને બેઠો છું અહિયાં,

બધું યે નિહાળીને બેઠો છું અહિયાં;

અમસ્તો જ આવીને બેઠો છું અહિયાં; 

વિવાદોને ટાળીને બેઠો છું અહિયાં;

ઘણું યે ભૂલાવીને બેઠો છું અહિયાં,

ઘણું યાદ રાખીને બેઠો છું અહિયાં;

સિકંદર થવા નીકળ્યા'તા તમે, લ્યો-

હું તમને જીતાડીને બેઠો છું અહિયાં;

હતાં, આવરણ કૈંક રાખ્યા હતા પણ-

ઉતારી, ફગાવીને બેઠો છું અહિયાં;

અલખ એ ધણી છે, ચલમ શબ્દની છે;

હું ધૂણી ધખાવીને બેઠો છું અહિયાં.

: હિમલ પંડ્યા

એ બધી યે વાતમાં ફાવ્યા કર્યા,

જેમણે ચહેરાં જ બદલાવ્યા કર્યા;

ઝાંઝવા જેવાં સુખો દેખાડીને,

જીંદગી આખી ય હંફાવ્યા કર્યા;

રોજ પિરસાતા રહ્યા માગ્યા વગર,

દર્દ એના એ પછી ભાવ્યા કર્યા;

એમની તસવીર જોઈને સૂતાં,

એમના સપનાં પછી આવ્યા કર્યા;

એક બેહદ કિંમતી પુસ્તક મળ્યું;

આપણે પાનાં જ ઉથલાવ્યા કર્યા!

હું જવાબો શોધવામાં રહી ગયો!

કોઈએ પ્રશ્નો જ ઉલટાવ્યા કર્યા.

: હિમલ પંડ્યા

આંખમાં એકાદ સપનું આજ સધ્ધર વાવીએ,

કાલને અજવાળવી છે, કૈંક નક્કર વાવીએ;

'હું' મટીને, 'તું' મટીને, થઈ શકીશું 'આપણે',

શક્યતાઓ પૂરતી છે, એક અવસર વાવીએ;

એમ ઘરડાંઘર તણો વિસ્તાર પણ અટકી શકે!

બસ, ઉછરતી પેઢીઓમાં ક્યાંક આદર વાવીએ;

અેક સાચા સ્મિતથી દુનિયા જીતાતી હોય છે,

બોલ, શાને આંસુઓ, પીડા ને કળતર વાવીએ?

પાક લણવો છે હવે કરુણા તણો, સમજણ તણો,

માનવીના મૂળમાં પહોંચીને ઈશ્વર વાવીએ;

વારસામાં જો, કવિતા કેટલી સધ્ધર મળી!

નવકવિનો શબ્દ થઈ જઈએ ને નવતર વાવીએ;

ક્યાં વધારે પામવાની કોઈ ઈચ્છા રાખીએ?

એકમાંથી બસ અઢી થઈ જાય, અક્ષર વાવીએ.

: હિમલ પંડ્યા

ઊગીને આથમી જાવું ને ઊભરાઈ શમી જાવું;

રમકડું અેના હાથોનું છીએ, અેથી રમી જાવું;

બને ક્યારેક અણગમતું કશું તો સમસમી જાવું;

પછી સ્વીકારવું ખુલ્લા દિલે, સઘળું ખમી જાવું;

ડૂમો થઈને ઘણું સચવાઈ જાતું હોય છે તો યે,

રહે છે ફાયદામાં સ્હેજ આંખોનું ઝમી જાવું! 

અમે અસ્તિત્વ પામ્યા આગિયાનું એટલે સમજ્યાં!

મળે જો રાત અંધારી તો થોડું ટમટમી જાવું;

જીવન જીવવાની ફિલસૂફી બહુ સહેલી ને સાદી છે,

કદી પળવાર માટે કોઈને થોડા ગમી જાવું;

મને શીખવા મળ્યું છે એક ઊંચા વૃક્ષ પાસેથી,

કે ઝંઝાવાતમાં ટકવાનો રસ્તો છે, નમી જાવું;

: હિમલ પંડ્યા 

આપણાથી થાય એની એ જ ભૂલ!

રોજ બનવાનું અહીં એપ્રિલફૂલ!

જીન્દગીનો સાવ સીધો એક રુલ!

જે કશું આવી મળે, એ કર કબૂલ!

છેવટે ખિસકોલીને સમજાઈ ગ્યું;

પીઠ પર રેતી ભર્યે ના થાય પૂલ!

એક પળમાં પાઠ શીખવી દે બધા;

સહુથી ચડિયાતી અનુભવની જ સ્કૂલ!

આ રમતમાં એ ઘણો માહેર છે;

જીવવાનું થાય ત્યારે શ્વાાસ ગુલ!

"પાર્થ" કંઈ કહેવા મથો એવે સમે;

જો ગઝલ સર્જાય તો પૈસા વસૂલ!

: હિમલ પંડ્યા 

ઓગળીને!

કે બળીને!

આપણે જઈશું અહીંથી,

એક સપનું થઈ, ફળીને!

એકલો થઈ જાઉં મેળામાં ય હું તો;

ને નજર શોધે તને ટોળે વળીને!

છે પથારીવશ, પરંતુ એક ઈચ્છા છે હજુ યે,

જે પુરાવે છે હયાતી રોજ થોડું સળવળીને! 

અેક ડગલું પણ ભરાશે ત્યાં જ વહેતી થઈ જવાની લાખ વાતો!

પણ બધી યે વાત કાઢી નાખ બીજા કાનમાંથી, સાંભળીને!

થાય એવું કે હવે હું પાંખ ફફડાવી, ઊડીને ક્યાંક નીકળી જાઉં આઘે!

થાય એવું પણ પછી કે શું કરીશું આ મજાના પિંજરેથી નીકળીને?

છો અહીં દુઃખ-દર્દ-પીડા કે ઉદાસી-આંસુઓ-અવહેલના હો!

પણ ઘણું એવું છે જેને કારણે જીવાય છે સઘળું ગળીને!

ખૂબ સ્હેલું છે નીકળવું પણ જો ત્યાં ફાવે નહિ તો?

આવવા મળશે ખરું ત્યાંથી ફરી પાછા વળીને?

પામવાનું, જે નવું પામી શકાતું;

ને ઉતારી ફેંકવાની કાંચળીને!

  

આપણે ઝરણાંની માફક;

વહી જવાનું ખળખળીને!

રહી જવાનું,

ઝળહળીને!

: હિમલ પંડ્યા

ગઝલ પિરામિડ

એક જણમાં જીવવાનું આકરું લાગ્યા કરે!

ને સ્મરણમાં જીવવાનું આકરું લાગ્યા કરે!

આખરે તો બાણશૈયા પર સુવાનું ભાગ્યમાં મારા રહ્યું!

ભીષ્મ માફક રોજ પ્રણમાં જીવવાનું આકરું લાગ્યા કરે!

શ્વાસના હરણાં ઘણું દોડી, તરસથી ટળવળીને હાંફતા ઊભા અહીં;

આટલા ભેંકાર,સૂના સાવ રણમાં જીવવાનું આકરું લાગ્યા કરે!

"પાર્થ" અંતે ભૂલવાનો હોય છે ભૂતકાળને એવું સ્વીકારી ચાલવાનું હોય પણ;

હાથથી સરકી અને નીકળી ગઈ એ એક ક્ષણમાં જીવવાનું આકરું લાગ્યા કરે!

: હિમલ પંડ્યા "પાર્થ"